Boekbespreking: Het Sleutelkruid

Als je een master Jeugdliteratuur volgt, dan passeren natuurlijk vele titels van kinderboeken de revue. Van sommige kinderboeken wordt verwacht dat je deze leest, om vervolgens te kunnen bespreken tijdens een college. Van schrijver Paul Biegel werd verwacht dat wij De Rode Prinses lazen, wat overigens een prachtig boek was, maar er was nog een ander kinderboek van dezelfde schrijver dat vaak genoemd in college’s: Het Sleutelkruid. Dat ik nu afgestudeerd ben betekent niet dat ik geen kinderboeken meer lees, integendeel, ik heb nu juist de tijd om al die boektitels die ik in de hoeken van mijn collegeblokken heb gekrabbeld eens op te zoeken en te lezen.

Het Sleutelkruid – Paul Biegel – Uitgeverij Lemniscaat

In Het Sleutelkruid speelt koning Mansolein de hoofdrol. De koning is al erg oud (wel duizend jaar!) en woont helemaal alleen in een koperen burcht. Je kunt je voorstellen dat een koning van duizend jaar oud wellicht niet meer zo vitaal is, en laat dat bij koning Mansolein nou net het geval zijn. Zijn rikketik is niet meer wat het geweest is en zijn laatste dagen naderen. Het versleten hart van de koning is enkel nog te redden door het sleutelkruid, weet de Wonderdokter te vertellen. Helaas is het sleutelkruid niet iets wat je op de kruidenafdeling van de Jumbo of Albert Heijn vindt. De Wonderdokter zal door weer en wind op een lange reis moeten gaan, maar zal hij op tijd terug zijn?

Iedereen weet dat van een goed verhaal je hart sneller gaat kloppen, en de dieren uit de verhaalwereld die Biegel creรซert, weten dat ook. Een voor een druppelen de dieren binnen bij de koperen burcht en vertellen hun mooiste verhalen, in de hoop koning Mansolein zo lang mogelijk in leven te houden. Al deze verhalen komen uit de wereld buiten de burcht en sommigen overlappen elkaar. Het zijn verhalen die op zichzelf ook te lezen zijn en elk kort verhaal heeft weer zijn eigen moraal. Om het allemaal nog wat sprookjesachtiger te maken, komen er niet alleen dieren zoals een haas, ezel en leeuw in voor, maar ook klassieke sprookjesfiguren zoals een draak en een dwerg.

Mooi aan dit boek vond ik de tegenstelling tussen het sterk sprookjesachtige karakter ervan en de realistische ‘echte’ emoties die Paul Biegel via de afzonderlijke verhalen in beeld brengt. Elk verhaal gaat uit van complexe emoties uit de realiteit, zoals verlies, onzekerheid en de durf om te dromen. De verhalen vormen een mooi uitgangspunt om met kinderen het gesprek aan te gaan over hoe zij deze emoties ervaren in hun dagelijkse realiteit.

Dan wil ik ook nog even de aandacht uit laten gaan naar de prachtige illustraties. De tekenstijl is minimalistisch en ook wordt er geen gebruik gemaakt van kleur, waardoor veel aan de verbeelding wordt overgelaten. Deze eenvoudigheid sluit mooi aan bij het concept van het verhaal, dat niet al te complex is. De verhalen op zich en de verbeelding van de lezers mogen het werk doen en worden niet overschaduwd door bombastische illustraties.

‘Simplicity is the ultimate sophistication.’ – Leonardo Da Vinci. Wat betreft Het Sleutelkruid van Paul Biegel gaat die vlieger naar mijn mening helemaal op. Het is een simpel, sprookjesachtig verhaal dat zijn connectie met de realiteit desondanks niet verliest. Het is een verhaal dat geen opsmuk nodig heeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.